Μίνι κινούμενο σχέδιο.

Μια κούκλα βουντού πρέπει να βρει το θάρρος 
για να σώσει τους φίλους του από το να καρφωθούν μέχρι θανάτου.

Luminaris – Ταινία μικρού μήκους

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο.

Θελήσατε ποτέ να ξεφύγετε από το πεπρωμένο σας; Αυτό επιθυμεί ο πρωταγωνιστής της παρακάτω ταινίας.  Ωστόσο, σε έναν κόσμο που ελέγχεται πλήρως από το φως, κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο εύκολο. Όμως, όταν υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος!

Το Luminaris  είναι η ιστορία ενός άνδρα που ζει σε έναν κόσμο που ελέγχεται από το φως. Κάθε πρωί, οι κάτοικοι αυτού του κόσμου ξυπνούν και οδηγούνται στις δουλειές τους από το φως του ήλιου, αυτοματοποιημένοι, σαν από μαγνητική δύναμη. Ο πρωταγωνιστής μας εργάζεται σε ένα εργοστάσιο που κατασκευάζει λαμπτήρες πυράκτωσης, αλλά επιθυμεί κάτι διαφορετικό.

Την ταινία την σκηνοθέτησε ο  Χουάν Πάμπλο Zaramella, ο οποίος  κάνει ταινίες μικρού μήκους για μια δεκαετία. Γυρίστηκε με ηθοποιούς, αλλά με την τεχνική του Pixilation στην οποία οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται όπως οι κούκλες στο stop motion animation.

Το «Luminaris» προβλήθηκε σε δεκάδες φεστιβάλ, κέρδισε αρκετά βραβεία και έφτασε ως το shortlist των υποψηφίων για τα Οσκαρ μικρού μήκους το 2011.

ΠΗΓΗ ΕΔΩ

Ενδιαφέρον βίντεο, ψυχολογικού πειράματος εγκλεισμού.

Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ

«Τι Δεσμοφύλακας θα ήσουν; Σαδιστής ή συμπονετικός;»
«Τι Φυλακισμένος θα ήσουν; Συμβιβασμένος ή αγωνιστής;»

Το Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ ήταν ένα πείραμα πάνω στις ψυχολογικές επιπτώσεις που επιφέρει η μετατροπή ενός ατόμου σε φυλακισμένο ή δεσμοφύλακα. Το πείραμα διεξήχθη το 1971 από την ερευνητική ομάδα του Καθηγητή Ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.
Εικοσιτέσσερις φοιτητές επιλέχθηκαν από 70 για να παίξουν τους ρόλους των φυλακισμένων και των δεσμοφυλάκων και να ζήσουν σε μια υποτιθέμενη φυλακή που είχε δημιουργηθεί για τους σκοπούς του πειράματος στο υπόγειο του κτιρίου της Επιστήμης της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Η επιλογή των υποψηφίων έγινε με βάση την απουσία ψυχολογικών και ιατρικών προβλημάτων, αλλά και ποινικού μητρώου, έτσι ώστε να αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα για την επιστημονική παρατήρηση. Οι ρόλοι μοιράστηκαν μετά από ρίψη κέρματος (κορώνα ή γράμματα).[1]
Οι φυλακισμένοι και οι δεσμοφύλακες μπήκαν κατευθείαν στους ρόλους τους προχωρώντας τους ρόλους του όμως πέρα από τις προβλέψεις, οδηγούμενοι σε επικίνδυνες και ψυχολογικά καταστροφικές καταστάσεις. Το ένα τρίτο από τους φρουρούς κρίθηκε ότι επέδειξαν «γνήσια» σαδιστικές τάσεις, με αποτέλεσμα αρκετοί φυλακισμένοι να τραυματιστούν ψυχολογικά και δύο από τους φοιτητές να αποχωρήσουν νωρίς από το πείραμα. Μετά την κατάρρευση ενός φοιτητή από τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν στη φυλακή,[2] και συνειδητοποιώντας ότι είχε παθητικά επιτρέψει ανάρμοστες συμπεριφορές να λάβουν χώρα κάτω από την εποπτεία του, ο Ζιμπάρντο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τόσο οι φυλακισμένοι όσο και οι δεσμοφύλακες είχαν ταυτιστεί υπερβολικά με τους ρόλους τους, με αποτέλεσμα να τερματίσει το πείραμα μετά από έξι μέρες.

(περισσότερα…)

Που στο σύμπαν είμαστε;

Οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει το γαλαξία μας στο Laniakea* supercluster, το τεράστιο σμήνος γαλαξιών που ο Γαλαξία μας (Milky Way) αποκαλεί σπίτι.

Προηγουμένως, οι επιστήμονες είχαν αντιμετωπίσει δυσκολίες στον προσδιορισμό, δηλαδή που ακριβώς ένα supercluster τελειώνει και αρχίζει ένα άλλο, αλλά τώρα, μια ομάδα στη Χαβάη έχει καταλήξει σε ένα νέο τρόπο της χαρτογράφησης του σύμπαντος, σύμφωνα με τον τρόπο που οι γαλαξίες κινούνται μέσα στο χώρο.

Έχουν τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσει τον κοσμικό χάρτη και δείχνουν ακριβώς πού βρισκόμαστε.

«Laniakea» σημαίνει «αμέτρητος ουρανός» στη μητρική γλώσσα της Χαβάης.

ΠΗΓΗ ΕΔΩ

Το Πείραμα Συμμόρφωσης

Tα πειράματα «συμμόρφωσης» του Asch, ήταν μία σειρά μελετών που δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία του ’50, επιδεικνύοντας την δύναμη της συμμόρφωσης στις ομάδες. Γνωστό και ως το «Παράδειγμα του Ας». Στα πειράματα υπό τον Σολομώντα Ας, ζητούνταν από μία ομάδα να πάρει μέρος σε ένα δήθεν «οπτικό τεστ». Στην πραγματικότητα, όλοι οι συμμετέχοντες πλην ενός ήταν συνεργάτες του ερευνητή, και το αντικείμενο της μελέτης ήταν το πως αυτός ο ένας θα αντιδρούσε στην συμπεριφορά των «συννενοημένων» συμμετεχόντων.

Στις παρούσες παραλλαγές γίνεται αναφορά και στο κατά πόσο επηρεάζεται η συμπεριφορά του υποκειμένου από τους παράγοντες της ύπαρξης συνεταίρου ή δυνατότητας ανώνυμης έκφρασης.